شنیدم که چون قوی زیبا بمـــیرد
فریبنده زاد و فریبــــا بمـــــیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
درآن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزلها بمـــیرد
گروهی بر آنـند که این مرغ شـــــیدا
کجا عاشقی کرد آنجا بمیـــرد
شب مرگ از بیــــــــم آنجا شـــــتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گـــــــیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغــوش دریـــــــــــا برآمد
شبی هم در آغوش دریا بمــیرد
تو دریــای من بودی آغوش باز کـــــن
که میخواهد این قوی، زیبا بمیرد
حمیدی شیرازی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حالا چندین بهارست که به جای بوسه هایی که بر پیشانیم میزدی بوسه بر سنگ سبزی میزنم که نام تو بر آن حک شده....!